de eerste keer dat ik mij bewust werd van de vrijheid in het denken was ergens midden jaren tachtig. ik reed naar huis van school en dacht na over het lezen van gedachten, meer specifiek exêrimenteerde ik met het scenario dat het mogelijk was en dus ook bij mij. ik vroeg mij af wat dat zou betekenen voor mij persoonlijk en voor de wereld in het algemeen. mijn reactie zou je katholiek kunnen noemen, misschien wel jezuitisch, ik dacht aan de mogelijkheden om jezelf te trainen bepaalde gedachten te hebben terwijl je andere dingen denkt. ik zag al snel in hoe eindeloos vermoeiend dit was en besloot vooral vanwege dat om gedachtenlezen niet tot het rijk der werkelijkheden toe te laten. dit was dus het moment waarop ik mij bewust werd dat ik kon denken wat ik wil, omdat het nu net was alsof in mijn hoofd opeens geen controle meer was, plots, geen stemmen van ouders, leraren, zotten, enz, die op subwoofer niveau je stemming en je reacties sturen. heerlijk. nee, ongelovelijk. heerlijk ongelovelijk, en spannend.  

negen uur, een uurtje wachten

gall en gall, met grote passen

voor de vierkante fles, betalen aan de kassa

uit de winkel gestapt draai ik de dop snel los

ik neem er een voor de moeite en een voor de dorst

naar de markt voor een haring

naar het kruidvat voor drop

kopje koffie met een krantje in de coffeeshop

en ik denk, verhuis naar de zee en schrijf

 

vrienden bellen bijna niet

deurwaarders elke dag

ik meer hibbies dan euri slaap maar drie uur per nacht

alcohol doet niet meer wat het ooit nog voor mij deed

mijn laatste vrolijke bui was in de vorige eeuw

lachen dat lukt me niet

huilen dat lukt me niet

ik krijg m overeind maar echt geil dat word ik niet

ik weet het

maar voel het niet

maakt niet uit wat ik doe

het maakt niet uit wat je zegt

je praat maar ik hoor je niet

je staat er, maar ik zie je niet

we vechten maar het deert mij niet

jouw verdriet interesseert me niet

 

on the huppeldepup of art

ik stel mij voor dat je bekentenissen hebt gehoord

van mensen die moordpartijen hebben gezien

maar ook van mensen die in de ghetto’s verraad pleegde aan de duitse machine

of beesten werden als het om geld en/of eten ging

verhalen over moed en verhalen over lafheid, tranen, waarheid, gruwel

verzinsels, vervolgingen en moordpartijen door de geschiedenis van europa heen

met, ik weet niet hoe ik het anders moet noemen

het absurde orgasme in de persoon, de wanen en daden van hitler

in mijn ogen de laatste ‘grote’ erfgenaam van europa’s mythische methode d’entree

-wat joden afslachten, daarmee toonde je je ballen

en je tanden en kon je meteen je kas spekken jezus is groot

-alle joden afslachten, al moest hij geld toeleggen, en dan europa

-up de moordmachine, ondanks d-day, en nog meer leugens, leugens, leugens

hoe slim moet je zijn om al die doden, je eigen familie

en al die verhalen met de ideen uit de verlichting te rijmen

wat moet je doen met de resten van dat opgesmukte virus

dat de cultuur maar niet los wil laten

en andersom evenmin, in heerlijke stomheid

hoe hard moet je dan schreeuwen

kunstenaar, hoe moet je iets niet uitschreeuwen

en wat?

en over de kunstwereld, kijk, daar heb ik geen verstand van

in het algemeen kan ik zeggen:

ik ben tegen elke vorm van gewetenloosheid

en in propaganda vind ik m het lelijkst

(dan zijn het nog woorden, drama’s, beelden, verder is esthetiek niet meer van toepassing)

maar als ik een jood was die terug kwam uit Dachau

-ik heb het overleefd, god is groot

-waar is iedereen, god bestaat niet (eigenlijk een soort bescherming tegen een meer voor de hand liggende conclusie, - god is een schoft)

had ik het ook gedaan,

gaza en al, ik kan mij dat voorstellen, het zijn joden geen engelen

daar moest de generatie daarna weer mee dealen, en die daarna met allebei

en dat hebben ze nagenoeg allemaal letterlijk zo opgevat hoor je overal, had ik ook gedaan

als dat de enige manier was om mij nog van het israelisch parlement te distantieren (dit is misschien een ongelukkig voorbeeld, het doet denken aan de inquisitie, en aan alle joden die die hun geloof af moesten zweren, of sterven, aan de andere kant maakt het het wel sterk, ik vraag mij meteen af of het het echt sterker maakt, of alleen victorieusseriger)

 

ik zeg het tegen iedereen, jij zegt de juiste dingen

in het nederlands, wat ik nodig heb

en als we de lije oversteken geef je toe dat wat je in bed fluisterde

eigenlijk niet zo benoemd, na zes dagen

in het russisch dan wel, wat ik niet versta

maar ‘dat is jammer voor jou’ zeg je

ik zeg ‘wat moet je nou’ wat rijmt op ‘ ik ook van jou’

in meer woorden, wat slome acties en een aantal vragen

twee kinderen dus, ze werkte bij V en B maar is ontslagen

‘dat is leuk’ zegt mijn moeder, en vraagt of ik al werk

ik zeg van niet, ik zeg van wel, ik zeg ‘ik schuur chroom

ik schuur hout, zaag het af, rond de hoeken, beits de bovenzijde'

‘wil je een tafel voor je verjaardag’ vraag ik

‘nee’ zegt ze ‘ik hoef niks’ en ze betaalt mijn telefoonrekening

ik beloof haar genoeg te doen met mijn belastingteruggave

die onderweg naar mij hopelijk niet verdampt vanwege handelingen onder invloed

-nummer 10, tweede boek, hoofdstuk 8

links in het midden, recht in een roos van rozen

het een noch het ander

meer zeg ik niet, je gelooft het toch niet, maar het is zo

hier bijvoorbeeld, op mijn eigen feestje, in ons knus citeetje, doodlopend, daar komt iemand

‘where are you from?’ vraag ik, ‘spain!’ zegt ze, zo hot

hoe doet ze dat, hoe heeft ze dat gedaan

geef mij een stier, ik maak ‘m af, bied haar ’t beest zijn kloten aan

maar ze gaan, en wij delen verder in het vernuft van de goedkope energie

of waar het in het lichaam dan ook voor doorgaat

en gaan ook, op de fiets de feesten door, nice en snel and so we go

zig zag de bocht door over de brug de markt op, lenen wat stoelen, legen een fles

en ik ga weer terug, verder, naar dj Bukowski, zit weer waar ik zat

met als enig verschil dat de fiets toen uit het raam stak

 

ik probeer een goed man te zijn

voor zover het vrouwen betreft

ik heb de noodzaak daartoe ingezien

het conflicteert soms met mijn eigen hobbies

maar ik blijf proberen

zo ben ik een trouwe babbelaar, de viervoeter

ik, de klaverboer

het gerief van vertier, slaaf van het inzicht

en voor een ander ben ik alles

wat een punt zet achter wat hiervoor kwam

en zij zo voor mij

Ik ging wat opschrijven

Ik weet niet meer wat

Al die sigaren, Dingen versmelten

Geel bloesje

Wit slipje

Blauwe ogen

Bloesje heb ik aan

het ging over jou

Dat kan niet anders

het ging Over jou en de levende liefde

over surealogische kracht, zo Leeft het en veranderd

ben ik er klaar voor, heb ik een keus?

doet mijn brein het nog

ok,

Blijf jij mij tot in de dood onmisbaar

Als de echte realiteit

Als echte magie

Als snelweg van vreugde en pijn

Als ik zomaar naar je kijk, zeg ik ja

En als ik in je diepe meren duik

Zie ik eeuwig leven

en nog iets

je pijn

het maakt me bang

Maar ik ben nooit bang

Want pijn duurt niet lang

En je vreugde is echt

En ik geloof het

Geloof me, ik geloof je

En ‘ik beloof niks’

Trekt ook op niks

Dus Ik beloof je trouw

als ik het zeg

Dat ik het meen

dat ik van je hou, dat kan

In 1 maand

Een halve

Twee dagen

Anderhalve minuut

Hoe dan ook, in een korte periode Ging dat, Dat kan dus

En al pratend wordt het wat langer

dingen worden harder gezegd, ondanks het gefluister

En alles gaat nog beter

Voor jou toch

en Voor mij

omdat ik niet zomaar naar je kijk

 

als de filosofie mij in uiterste consequentie

aan mijzelf doet vragen het onvoorstelbare te zien

in ons, om zo 1 geheel te blijven

dan geloof ik in magie om het onvoorstelbare te denken

en te leven met wat het is, de levende god

met de liefde die werkt in alles wat het geval is

 

wat een dag, ik weet niet eens zeker of dat die vandaag begonnen is, het was simpelweg nu en ging maar door van het een naar het ander, met een ochtend met mijn lief, mijn gele lief, zo lief als dat ze echt is zo echt als wat je voor je ziet en ze ziet mij graag en ik haar en hoe hou ik haar vast? met beide handen en wat zeg ik? ja, dat zeg ik, steeds grager, en toch gaat ze, even de stad uit, de stad waar ik praat, en ik praat graag, later met mijn oren aan het plaveisel van je proost met je hart en met ballen en wat een verhaal   en dan nog een verhaal en door, op naar het water, aan het water op het zand oog in met oog met de silly budist , wat een zotheid, ik laat het vloekend passeren, dat zand, en het water in, spelen, eruit, opdrogen, ik zeg –sima, leg het uit en hup   in het busje, naar het bos, een feestje, welk busje? de sterren tollen de hemel aan zich in het rond tot ik val, en dan doorrol naar een disco, twee meisjes, zij draaien er niet omheen, 1 dansje, het oog wil ook wat, dat dus, en terug naar huis, en dat is dan dat, het einde, mits deze dag nu afgelopen is en dat weet ik niet, ik ben nog wakker, het is al dag, deze dag,   zo is dat altijd, het is hier en nu altijd deze dag, zelfs als je morgen honderd wordt, dus nee, het is al eerder begonnen en ja, nog steeds gaande, want hier ben ik weer en morgen wordt ik weer wakker, half acht, dan voel ik mij goed, ga ik op jacht, ik jaag op wonderen in het dagelijkse leven, dagelijkse wonderen, liefdevol mogelijk gemaakt door mensen die geven en de mensen die nemen en de mensen die minder lijken te hebben, maar ze weten toch meer dan je denkt, en wat ik denk duurt langer want ik denk langer, ok, ik vergeet dingen maar ik was er al, het is een herinnering, die mogen wel eens verdwijnen, maakt niet uit want ik was er dus al, ik voel het nog, heb het al in mijn donder, dat gaat nooit meer weg, al word ik honderd  

 

 

het tempo dat ik voorsta houdt niet zonder poezie

om er af en toe eens mee uit te stappen

om terug te spoelen, stop

dan langs een grote lijn versneld weer naar voren

tot het einde en verder, naar voren, de nacht in

met alleen een kaarsje

dat brandt

met alleen een gaaf liquide glitterlicht

dat brandt

met de radio aan

met een pen in de hand

om in zoveel zinnen toe te geven dat je eerst mens moet worden

eerst boven je kunnen lief hebben

voor je in de onderwereld de verhalen verder aan elkaar knoopt

en verder

naar voren, en terug, en weer, en schrijf op

-ik ben geen vleeshouwer

maar ik weet meer over worstjes

dan over hoe dat echt moet

zoals jij dat doet

in en uit, met de vrijheid tegen al het ongemak en de eeuwige stroom in

je eigen hart trouw in de daad- stop

ik ben geen vleeshouwer

en speel geen duivel

maar een trage peet

die door de bliksemschichten kuiert

en op de knallen dicht

 

 

 

 

 

 

lieve michael

van alles wat god ons schenkt
danken wij hem het minst voor onze imperfectie
het heilige gemis. wat ons naar binnen leidt
en vandaar weer naar elkaar
jij hebt het altijd geweten, peins ik
maar nooit geaccepteerd
en dat was niet leuk om te zien
ik heb het nu niet over die kindjes, echt niet
al moet ik zeggen
als ik een kindje was, mocht jij mij wel een kusje geven
op mijn blote buik, net onder mijn navel
met je enge lippen. en als je meer wou
zou ik misschien wel denken, liever bij jou
dan in een kelder

goed, ik heb het niet over kinderen

ik heb het over jou en een ander in het algemeen

over het verschil
je was michael, niet diana
michael, niet kirk
michael, niet mickey mouse en zeker geen aap
dat je michael bent, black man extraoridinaire
briljant vanaf de eerste keer dat je op de buis was
in kleur, met je broers. zo ongelovelijk goed!
a star was born, applaus

je hebt minder kansen gehad dan wij

om god te danken voor alles wat je niet bent

a brother died, applaus